| |

postheadericon Wiązanie insuliny w surowicy

Najbardziej bliskie insulinie ludzkiej pod względem struktury są w kolejności insuliny: 1) wieprzowa, 2) wołowa, 3) owcza.

W takiej kolejności na ogól zmniejsza się także powinowactwo tych insulin do przeciwciał przeciwinsulinowych, wywołanych ludzką insuliną egzogenną. Niekiedy antygenowość insuliny egzogennej w stosunku do ludzi zależy od opisanych powyżej różnic w jej aminokwasowym składzie. Oznacza to, że np. insulina wolowa może powodować reakcje alergiczne, podczas gdy wieprzowa jest dobrze tolerowana. Jednak zdarza się, że insulina o składzie aminokwasowym takim samym, jak insulina ludzka, powoduje objawy alergii. Sugeruje to, że drugorzędowe i trzeciorzędowe cechy budowy cząsteczki insuliny, zmieniające się np. w toku ekstrakcji insuliny z trzustki, mogą mieć znaczenie antygenowe.

Powstawanie przeciwciał neutralizujących i wiążących insulinę jest typowym powikłaniem polekowym. Powikłanie to występuje w różn stopniu u prawie wszystkich osób wstrzykujących sobie preparaty insuliny.

Wiązanie insuliny w surowicy. Wykazano, że wiązanie insuliny przez przeciwciała jest procesem odwracalnym oraz stwierdzono następującą prawidłowość: przy stałym stężeniu przeciwciał stosunek stężeń insuliny związanej do wolnej (nie związanej) jest odwrotną funkcji stężenia insuliny. Za pomocą tych obserwacji wykryto, że przeciwciała mają miejsca silniej lub słabiej wiążące się z insuliną. Jak wspomniano, zdolność wiązania insuliny przez przeciwciała zawarte w surowicy osoby chorej na cukrzycę leczonej insuliną i bez insulinooporności nie przekracza 10 j.m./L W przypadkach insulinooporności wiązanie insuliny przez surowicę krwi zwiększa się do 50, a niekiedy do kilkuset jednostek na litr.

Losowe Cytaty

Wszelka radość tam tylko, gdzie nie ma przyzwyczajenia. Roman Bratny
Nie ma deszczu bez chmury. Przysłowie wietnamskie
Trema: Zmora aktora. Fangrat Tadeusz
Zważcie jegomość - odparł Sanczo Pansa - że to, co tam się ukazuje, to nie żadne olbrzymy, ino wiatraki. Miguel de Cervantes Saavedera (1547 - 1616)

Komentarz