| |

postheadericon Wartość witalna seksu

Wartość witalna seksu w każdym społeczeństwie, jako przedmiot szeroko pojmowanej polityki spoiecznej, była i jest zależna od rozwoju wiedzy biologicznej. W społeczeństwach, które nie zdawały sobie sprawy ze związków między aktem seksualnym a zapłodnieniem, wartość witalna była wartością hedonistyczną, powiązaną ze sprawnościami technicznymi, jak i zabiegami magicznymi ukierunkowanymi na wiązanie partnera czy intensyfikację samego aktu. W judaizmie widzimy silne powiązanie sprawy rozrodu z rozkoszą, jako jedną z wartości witalnych człowieka (jest mowa o nasieniu Abrahama i kobiecie bezpłodnej „jako to uschnięte drzewo”, jak i o licznych represjonowanych, czy nierepresjonowanych rozkoszach cielesnych w Starym Testamencie). Rozród staje się wartością nadrzędną i podporządkowuje sobie rozkosz lub nawet negatywne emocjonalnie doznania erotyczne, a poparty instytucjonalizacją seksu w mo- nogamicznym małżeństwie, stanowi model organizacji społecznej dla wszelkich wspólnot plemiennych zmieniających styl życia z wędrownego na osiadły, z myśliwsko-zbierackiego czy koczowniczo-pasterskiego na rolniczy.

Współczesny rozwój wiedzy, stwierdzający taki stopień zależności między aktem płciowym a zapłodnieniem, że pozwala go regulować zgodnie z wolą człowieka 6, stworzył warunki do ponownego rozdzielenia rozrodu i rozkoszy. Antykoncepcja umożliwiła współżycie seksualne bez groźby zapłodnienia dla jednych i bez możliwości zapłodnienia dla innych. Jakkolwiek „dziś” czynności rozrodcze są związane z pożyciem seksualnym, jak i ciążą osoby podejmującej decyzje prokreacyjne, to „jutro” system społeczny może stanąć wobec konieczności organizowania i kontrolowania sztucznego zapłodnienia, rodzicielek nie będących matkami czy nie związanych pożyciem seksualnym z ojcem („dzieci z probówki” i płód hodowany w łonie innej kobiety), obok regulowania i kontroli pozarozrodczych zachowań seksualnych.

Losowe Cytaty

Trzeba oderwać się od szumów świata i wniknąć w samego siebie. Oto jestem: moje ramię, moja dłoń, moje palce, mój paznokieć. Cząstka mojego ciała, które stanowi harmonijną jedność. Ta jedność nie kończy się obrysem kształtu: tworzę wspólnotę z kamieniem, na którym siedzę, z trawą, której dotykam, z powietrzem wypełniającym mi płuca, z pejzażem wokół. Jestem sobą i jednocześnie drzewem, słońcem, ptakiem, ziemią. Ja, składnik nieogarnionej, pulsującej, doskonałej natury. Aleksander Minkowski
Nie wraca się nazad upłyniona woda. J.Karczewski
Rozkosze są niby fale i szczyty gór cierpienia - niby głębie i wąwozy i dopiero wszystkie one razem sprawiają, że życie jest piękne, gdyż rzeźbi się jak poszarpany łańcuch gór wschodnich, na które patrzymy z podziwem. Bolesław Prus, Faraon
Twierdzę, że przyjemności należy unikać, jeśli ich skutkiem ma być większe od nich cierpienie, a pożądać tych cierpień, które przyniosą większą niż one przyjemność. Michel de Montaigne

Komentarz