| |

postheadericon Schorzenie esicy

Bóle promieniujące ku pęcherzowi nasuwają podejrzenie schorzenia nerki. U osób nerwowych należy się liczyć także z przeczulicą skóry lub warstw głębszych powłok brzusznych, która usposabia do bólów podbrzusza. Jedną z cech charakterystycznych tej sprawy chorobowej jest szczególna wrażliwość na ucisk brzegu mięśnia prostego brzucha.

Bóle w podbrzuszu lewym niekoniecznie dowodzą związku ich ze schorzeniem narządów rodnych kobiecych. Podobnie jak po stronie prawej, mogą być one następstwem choroby nerek i moczowodu lewego lub jelita cienkiego. Mogą pozostawać w związku z przepukliną udową (rzadziej zasłonową), z rozszerzeniem żył splotu jajnikowego, z miażdżycą tętnicy udowej wspólnej. Bardzo często bóle po stronie lewej wywołane są przez schorzenie esicy lub zrosty, jakie wytwarzają się w okolicy zgiętej esicy w następstwie przebytego jej zapalenia. Bolesność po obu stronach podbrzusza przemawia przede wszystkim za schorzeniem przydatków macicy.

O ile bóle, jakie chora umiejscawia w krzyżu lub w jamie brzusznej, mogą nasuwać szereg wątpliwości i dawać powód do omyłek rozpoznawczych, o tyle bóle w łopatkach występują w schorzeniach ginekologicznych bardzo rzadko. Są one następstwem podrażnienia gałązek czuciowych nervi pkrenici, które zaopatrują przeponę i wątrobę, i przeniesienia się tego podrażnienia w rdzeniu przedłużonym na czwarty nerw szyjny. Uczucie bólu wywołanego w ten sposób w okolicy łopatek, zupełnie zrozumiałe w przebiegu chorób wątroby, nadnerczy i żołądka, może wystąpić również w ciąży pozamacicznej, kiedy z pękniętego jajowodu krew dostaje się w okolicę przepony.

Losowe Cytaty

Rumieniec i brzydkich robi pięknymi. Lessing Gothold
To za sprawą teologów nadchodzi upadek Boga. Heinrich Heine
Nigdy nikomu, ani na żądanie, ani na prośby niczyje, nie podam trucizny. Hipokrates (ok. 460 - 377 p. n. e)
Nawet jeśli czasem trochę się skarżę - mówiło serce - to tylko dlatego, że jestem sercem ludzkim, a one są właśnie takie. Obawiają się sięgnąć po swoje najwyższe marzenia, ponieważ wydaje im się że nie są ich godne, albo że nigdy im się to nie uda. My, serca, umieramy na samą myśl o miłościach, które przepadły na zawsze, o chwilach, które mogły być piękne, a nie były, o skarbach, które mogły być odkryte, ale pozostają na zawsze niewidoczne pod piaskiem. Gdy tak się dzieje, zawsze na koniec cierpimy straszliwe męki. Paulo Coelho

Komentarz