education | |

postheadericon Dorastanie dziecka cz II

Zakazy i nakazy powinny być wydawane dziecku bardzo oszczędnie, gdyż nadmiar ich prowadzi do lekceważenia z powodu niemożności ich zapamiętania. Nie wymagajmy od dziecka zbyt wiele i nie zabraniajmy mu zbyt wielu rzeczy, lecz tylko tego, co konieczne. Należy jednak konsekwentnie kontrolować wykonanie nakazów i zakazów. Stosowania kar, zwłaszcza, kary cielesnej, (należy jak najbardziej unikać. Ilustracją skutków, jakie wywiera stosowanie kar cielesnych, jest chociażby powieść Dickensa „Nicholas Nickleby”. Wspaniały przykład metody wychowania bez stosowania kary cielesnej dał wielki pedagog Makarenko. Wystarczającą karą dla dziecka powinno być niezadowolenie wychowawców z jego postępowania. Należy strzec się zbytniej surowości wobec dziecka, gdyż wyrobiony w ten sposób autorytet oparty jest na fałszywych podstawach, na przemocy wychowawcy i bojaźni dziecka. Całe postępowanie wobec dziecka powinno być przepojone miłością, gdyż jest ona jakby słońcem, które opromienia dzieciństwo. Bez niej nie osiągnie się nigdy dobrych wyników wychowawczych. Wielką miłością do dziecka odznaczali się wszyscy wielcy wychowawcy dzieci (Jordan, Makarenko, Korczak). Jest ona instynktownie wykształcona u rodziców, a zwłaszcza u matki dziecka.

Nie można sobie wyobrazić dobrego lekarza, który nie byłby równocześnie dobrym psychologiem i dobrym pedagogiem. Sprawy wychowania, a zwłaszcza skutki złego wychowania, jak złe nawyki, wszelkiego rodzaju stany nerwicowe (np. anorexia neurotica) itp., trafiają w końcu do lekarza. Zarówno lekarz, jak i pedagog powinien wniknąć w warunki życia dziecka, znaleźć błędy i prosto, a zrozumiale, lecz i prze-konująco wyjaśnić je rodzicom. Dużą pomocą w postępowaniu wychowawczym może być określenie typu psychicznego (p. rozdział o zagadnieniach konstytucjonalnych), chociaż nieraz jest to trudne. Jako ogólna wskazówka może służyć fakt, że na nerwice zapadają częściej dzieci typu słabego. Typ słaby z trudem wyrabia sobie nowe stereotypy i przerabia stare na nowe. Wynika z tego ważny wniosek, że typy słabe należy oszczędzać – przed zmianą warunków środowiska zewnętrznego, w miarę możności zachowywać to samo otoczenie i sposób postępowania. Dzieci typu mocnego natomiast wymagają częstej zmiany stereotypu — osobnicy tacy ciągle gonią za nowymi wrażeniami, nowymi sytuacjami, natomiast brak nowych wrażeń (bodźców), jednostajność hamuje należyty rozwój ich psychiki i wprawia- w niezadowolenie i rozdrażnienie. Z rozważań tych wypływa ważna ogólna zasada, że do każdego dziecka należy podchodzić indywidualnie, unikać szablonów i utartych reguł, bo jest ono żywym człowiekiem i jego indywidualności nie wolno bez szkody gwałtem przełamywać.

Losowe Cytaty

Taktyka - to nieprawa córka ojca Taktyka i matki Obłudy. Alfred Konar
Wszelka dobra dusza jest jako ta świeca, sama się wypali, a drugim przyświeca. Bojanowski Edmund, święty (1814-1871)
Abiit, evasit, excessit, erupit - odszedł precz, umknął i zniknął, wyrwał się. (Cycero). (Cycero)
Pokaż swoje wnętrze, ale nie obnażaj się! Stanisław Jerzy Lec (1909-1966)

Komentarz